เวทีโลกที่ ‘ไม่มีประชาชน’ ก็ไม่มีความหมาย

บทบรรณาธิการ

ในขณะที่ประเทศไทยกำลังรับบทเจ้าภาพการประชุมประจำปี IMF-World Bank Group Annual Meetings 2026 เวทีการเงินโลกที่เปรียบเสมือน “โอลิมปิกการเงิน” ถือเป็นโอกาสสำคัญในการแสดงศักยภาพและความพร้อมของประเทศต่อสายตานานาชาติ เรียกว่าทำให้ประเทศไทยกลับสู่ “จอเรดาร์” เศรษฐกิจโลก พร้อมกับเสียงชื่นชมการจัดงาน แต่ภาพอีกด้านของประเทศไทยกลับยังมีประชาชนจำนวนไม่น้อยที่ต้องเผชิญกับความเดือดร้อนจากปัญหาน้ำท่วม บ้านเรือนและทรัพย์สินเสียหาย การทำมาหากินหยุดชะงัก ขณะที่ยังรอคอยเงินเยียวยาจากภาครัฐ

ภาพที่คนกรุงเทพฯ ต้องมาเข้าคิวเพื่อรอยื่นเอกสารรับเงินเยียวยาแบบข้ามคืนที่สำนักงานเขตหลาย ๆ แห่งเป็นการตอกย้ำถึงศักยภาพและการบริหารจัดการปัญหาแบบไร้ประสิทธิภาพ จนดูเหมือนปล่อยให้ประชาชนที่ได้รับผลกระทบน้ำท่วมต้องเผชิญปัญหาซ้ำอย่างเพียงลำพัง 

เรียกว่าภาพสองด้านนี้สะท้อนความจริงที่รัฐบาลไม่อาจมองข้ามได้ว่า การแสดงศักยภาพบนเวทีโลกกับการดูแลคุณภาพชีวิตของประชาชนภายในประเทศต้องเดินหน้าไปพร้อมกัน ไม่ใช่ปล่อยให้ความสำเร็จในระดับนานาชาติบดบังปัญหาความทุกข์ร้อนของผู้คนในประเทศ

ไม่ใช่ว่าสถานการณ์น้ำลดลงแล้วปัญหาของประชาชนจะหายไป เพราะทุกอย่างยังทิ้งรอยแผลและปัญหาไว้มากมาย เพราะคนไทยอีกจำนวนมากกำลังสูญเสียทั้งอาชีพ เครื่องมือทำมาหากินที่ลงทุนลงแรงมาทั้งชีวิต ยิ่งไปกว่านั้นปัญหาที่ประชาชนกำลังเผชิญไม่ใช่มีเพียงภัยธรรมชาติที่ทำให้ทรัพย์สินบ้านเรือนเสียหาย แต่ยังขยายผลไปถึงปัญหาสิ่งแวดล้อมและมลพิษจากโรงงานอุตสาหกรรมที่กำลังทำลายแหล่งทำมาหากินของประชาชน

อย่างกรณีที่จังหวัดปราจีนบุรี ที่เรียกว่าเป็นปัญหา “น้ำท่วมตอผุด” เพราะเกิดการลักลอบทิ้งขยะพิษสะสมในพื้นที่ จากโรงงานรีไซเคิลและกากอุตสาหกรรม ทำให้เกิดการแพร่กระจายไปในพื้นที่เกษตรกรรมจำนวนมากหลังน้ำท่วม ปัญหาที่เกิดขึ้นมากกว่าปัญหาน้ำท่วม แต่เพราะหน่วยงานภาครัฐไม่เพียงไม่ทำหน้าที่ แต่ยังสร้างปัญหาซ้ำเติมประชาชน

โลกที่ไม่ได้พูดถึงปัญญาประดิษฐ์หรือเอไอ แต่เป็นโลกของความเป็นจริงของประชาชนที่ลงทุนลงแรงกับการทำมาหากิน ที่ไม่ได้แค่สูญเสียไปกับน้ำท่วม แต่ยังมีปัญหามาทับถมเพิ่มขึ้น รัฐบาลและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรทำหน้าที่แก้ปัญหาให้ประชาชน ไม่ใช่แค่การออกมาแก้ตัว

“โอลิมปิกการเงิน” อาจเป็นเวทีสำคัญที่ช่วยยกระดับภาพลักษณ์ประเทศไทย แต่บทพิสูจน์ที่สำคัญกว่านั้น คือรัฐบาลจะทำให้ประชาชนรู้สึกได้หรือไม่ว่า พวกเขายังเป็นศูนย์กลางของการบริหารประเทศ และเมื่อเกิดความเดือดร้อนรัฐจะไม่ปล่อยให้ใครต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง